تبلیغات
وبلاگ اطلاعات پزشکی - مطالب کیان کیانی
سلام عزیزان کیان هستم بچه ی مهاباد خوشحالم که به به وبه من اومدین امیدوارم که مطالبم به دردتون بخوره
تاریخ : یکشنبه 1 بهمن 1391
نویسنده : کیان کیانی

دارو درمانی در بیماری های قلبی


بعضی مواقع دارو درمانی ممکن است لازم باشد. برای کمک به جلوگیری یا کنترل بیماری کرونری(CHD) وهمچنین برای کاهش دادن ریسک حملات اولیه ویا از تکرار حملات دارو درمانی انجام میشود.

  اگر چه دارو درمانی ضروری میباشد اما تغییر روش زندگی هنوز بیشتر مورد توجه میباشد.

اگر قرار است که تحت دارو درمانی قرار بگیرید داروها را توسط ارائه دهنده مراقبتهای اولیه خود تهیه نمائید

داروهای مصرفی در (CHD):

اسپرین:

اسپرین برای کاهش خطر حملات قلبی برای انهای که درحال حاضردارای بیماری هستندوبرای باز نگه داشتن شریانهایی که بای پس شده اند ویاانژیوپلاستی شده اند کمک میکند.

از انجایی که مفید بودن ان برای استفاده درهمه اشخاص توسط سازمان غذا ودارو تائید نشده است ممکن است برای بعضی افراد مضر باشد مخصوصا برای افرادی که خطر بیماری قلبی ندارند بیماران بایستی به دقت مورد بررسی قرار گیرند تا فائده اسپرین از مضرات ان بیشتر باشد.با پزشکتان درمورد مصرف ان صحبت کنید.

دیژیتالها:

قدرت انقباض قلب راافزایش میدهد وزمانی استفاده میشودکه عملکردپمپاژقلب ضعیف شده باشد همچنین ریتم سریع قلب را کاهش می دهد.

جلوگیری کنندههای انزیمهای تبدیل کننده انژیوتانسین:

محصولات شیمیایی راکه رگهای خون را باریک میکنندمتوقف میکند به کنترل فشارخون کمک میکندوازاسیب عضلات قلبی جلوگیری میکند.

ممکن است بعدازیک حمله قلبی برای کمک به پمپاژبهتر خون توسط قلب تجویز شودوهمچنین برای افرادی که نارسایی قلبی دارند وضعیتی که قلب قادر نیست خون مورد نیاز بدن را پمپ کند

بتابلوکرها:فلب راارام میکندوضربانات قلب را کاهش میدهد فشار خون را پایین اورده وکارکرد قلب را کاهش میدهد.ان برای فشارخون بالاو دردسینه وجلوگیری از تکرارحمله قلبی استفاده میشود.

نیتراتها:رگهای خون را گشاد کرده ودردسینه راازبین میبرند

بلوکرهای کانال کلسیم:رگهای خون را گشاد میکنند وبرای فشارخون بالاودردسینه استفاده میشوند.

دیورتیکها:مایعات بدن را کاهش میدهند وبرای فشار خون بالا استفاده میشوند

کاهش دهنده های گلسترول خون:سطح LDLگلسترول خون کاهش میدهند

انتی کواکولانتها:به اینهاداروهای حل کننده لخته گفته میشود .انها درطول حمله قلبی برای حل کردن لخته خون درشریانهای کرونری وجاری ساختن جریان خون به بیمار داده میشود.




موضوعات مرتبط: عمومی , داروها ,
برچسب‌ها: دارو درمانی در بیماری های قلبی ,
تاریخ : جمعه 29 دی 1391
نویسنده : کیان کیانی

عفونت چشم در کودکان


عفونت چشم در کودکان معمولا به دلیل شرایط و آلودگی های محیطی به وجود می آید؛ این عفونت ها معمولا از طریق دست زدن به چشم منتقل می شود. همچنین آلرژن هایی ( مواد حساسیت زا ) مانند گرده گل و گرد و غبارها نیز موجب قرمزی چشم می شود.

  در کودکان‌ Redoالتهاب‌ ملتحمه‌ چشم‌ ایجاد قرمزی‌ و اغلب‌ ترشح‌ چشمی‌ می‌کند. تحریک‌ چشم‌ به‌ علل‌ مختلف‌ هم‌ همین‌ علائم‌ را ایجاد می‌کند، دردچشم‌ نیز نشان‌ دهنده‌ وجود یک‌ جسم‌ خارجی‌ یاضربه‌ به‌ چشم‌ می‌باشد.

معمولا قبل‌ یا به‌ همراه‌ ترشح‌ چرک‌ مانند چشم‌، علائم‌ تنفسی‌، آبریزش‌ بینی‌، گلودرد یا تب‌خفیف‌ وجود دارد.

اغلب‌ چشم‌ها خارش‌ وسوزش‌ و ترشحات‌ غلیظ فراوانی‌ دارند که‌ بعد ازخوابیدن‌ باعث‌ ایجاد قشری‌ روی‌ چشم‌ می‌شودکه‌ ممکن‌ است‌ مانع‌ بازشدن‌ آن‌ گردد.

برای برطرف کردن قرمزی چشم در کودکان معمولا چشم آنان را روزی دو بار باید با آب و شامپو بچه، شست و شو کرد.

ویروس‌ها، مواد آلرژن‌ یا حساسیت‌زا، موادمحرک‌ در هوا یا موادی‌ که‌ در تماس‌ با چشم‌ قرارمی‌گیرند (کلر در استخر، مواد آرایشی‌ و غیره‌)ممکن‌ است‌ باعث‌ ترشح‌ کم‌ شده‌ و یا ترشحی‌ایجاد نکنند، ولی‌ پلکها پف‌ می‌کنند و قرمزمی‌شوند.

گاهی‌ پلک‌ها و پوست‌ اطراف‌ آنها، قرمز، متورم‌، سفت‌ و دردناک‌ می‌شوند که‌نشان‌دهنده‌ یک‌ عفونت‌ پوستی‌ است‌.

اجسام‌ خارجی‌ در چشم‌ مثل‌ ذرات‌ کوچک‌فلزات‌، گرد و غبار یا شن‌، درد موضعی‌، تیز وغیرقابل‌ تحمل‌ ایجاد می‌کنند. اغلب‌ می‌توان‌جسم‌ خارجی‌ را در چشم‌ مشاهده‌ کرد.

تماس‌سریع‌ و ناگهانی‌ بعضی‌ از اجسام‌ مثل‌ شاخه‌ درخت‌ با چشم‌ که‌ خراشیدگی‌ قرنیه‌ ایجاد می‌کنند، همان‌حس‌ و حالت‌ را ایجاد می‌کنند.

●  پیشگیری از عفونت چشم کودک

- رعایت بهداشت هنگام ابتلا به عفونت چشمی بسیار مهم است، چون این عفونت‌ها واگیر داشته و به راحتی از فرد مبتلا قابل سرایت به افراد سالم می‌باشند.

از جمله راه‌های سرایت، مالیدن دست افراد به چشم کودک و روبوسی افراد مبتلا با کودکان و استفاده از حوله مشترک است.

- شستشوی چشم با شامپوی بچه در پیشگیری از بروز عفونت های چشمی موثر است، زیرا بسیاری از عفونت های چشمی از زیر مژه ها شروع می شود.

●  علایم عفونت چشم

- رنگ سفید کره چشم، صورتی یا قرمز رنگ می شود.

- ترشحات سبز، زرد یا سفید رنگ در گوشه چشم جمع می شود.

- مرتب از چشم اشک می آید.

- هنگام پلک زدن احساس می شود که چیزی مثل سنگ ریزه یا شن و ماسه، در چشم وجود دارد.

- پلک ها هنگام خواب خشک می شوند.

- در ناحیه پلک ها، ورم به چشم می خورد.

- یک توده دردناک و کوچک قرمز رنگ در ریشه مژه ها احساس می شود.

در بعضی موارد به خصوص در عفونت‌های ویروسی چشم ممکن است تب، گلودرد و علایم سرماخوردگی نیز همراه این نشانه‌ها باشد.

●  در چه صورت باید به چشم پزشک مراجعه نمود؟

- اگر حجم این ترشحات به اندازه ای باشد که سبب چسبیدن پلک ها به هم می شود، نشانه عفونت چشم (کونژنکتیویت) خواهد بود.

- در صورتی که ترشح چشمتان زیاد شود و با ماساژ گوشه داخلی چشم (در کنار بینی) چرک خارج گردد. ولی در صورتی که حجم آن کم بوده و تنها در گوشه چشم وجود دارد، طبیعی محسوب شده و اقدام خاصی نیاز نخواهد داشت.

- قرمزی‌ و متورم‌ بودن‌ پلک‌ها یا پوست ‌اطراف آن‌

- چشم‌ درد

- کاهش‌ بینایی‌، تاری‌ دید یا دوبینی‌

- وجود جسم‌ خارجی‌ در چشم که‌ به‌ راحتی‌ برداشته ‌نشود.

- جراحت‌ چشم‌

- پاشیدن‌ مواد شیمیایی‌ به‌ داخل‌ چشم‌

- التهاب‌ چشم‌ در کودک‌ کوچکتر از یک‌ ماه

- ترشح‌ تمیز و شفاف‌ یا قرمزی‌ چشم‌ که‌ بیش ‌از یک‌ هفته‌ طول‌ بکشد.

- اگر چشم‌ها بعد از سه‌ روز مداوا، بهبودی‌ پیدا نکنند.

●  در موارد ذکر شده‌ ذیل‌ فورا نزد پزشک‌ مراجعه‌ کنید:

۱) قرمزی‌ و متورم‌ بودن‌ پلک‌ها یا پوست‌اطراف‌.

۲) چشم‌ درد.

۳) کاهش‌ بینایی‌، تاری‌ دید یا دو بینی‌.

۴) وجود جسم‌ خارجی‌ که‌ به‌ راحتی‌ برداشته‌نشود.

۵) جراحت‌ چشم‌، نفوذ یک‌ جسم‌ پرشتاب‌ به‌چشم‌ یا صدمه‌ ناشی‌ از آن‌.

۶) پاشیدن‌ مواد شیمیایی‌ به‌ داخل‌ چشم‌.

۷) ترشح‌های‌ حاوی‌ چرک‌ از چشم‌.

۸) التهاب‌ چشم‌ در کودک‌ کوچکتر از یک‌ ماه‌رخ‌ داده‌ باشد.

۹) ترشح‌ تمیز و شفاف‌ یا قرمزی‌ چشم‌ که‌ بیش‌از یک‌ هفته‌ طول‌ کشیده‌ باشد.

۱۰) چشم‌ها بعد از سه‌ روز مداوا، بهبودی‌ پیدانکنند.

●  اقداماتی‌ که‌ شما والدین‌ عزیز در موارد التهاب‌ ملتحمه‌ یا وجود جسم‌ خارجی‌ یا در زمان‌ به‌کارگیری‌ نسخه‌ پزشک‌ برای‌ خود یا فرزندتان‌ باید به‌ طرز صحیح‌ انجام‌ دهید، به‌ شرح‌ زیر می‌باشد:

معمولا پزشک‌ داروهای‌ مخصوص‌ چشمی‌ تجویز می‌کند که‌ بهتر است‌ هنگامی‌ که‌ کودک‌ بیدار است‌، چشم‌هایش‌ را تمیز کرده‌ و هر دو ساعت‌ از قطره‌ استفاده‌ کنید.

برای‌ تمیز کردن‌ چشم‌ با یک‌ گلوله‌ پنبه‌ای‌ گرم‌ و خیس‌ به‌ آرامی‌ قی‌ چشم‌ را پاک‌ کنید.

برای‌ ریختن‌ قطره‌، پلک‌ زیرین‌ را به‌ پایین‌ بکشید وقطره‌ را در پلک‌ پایین‌ به‌ آرامی‌ بچکانید، وقتی‌ چشم‌ رو به‌ بهبودی‌ رفت‌، می‌توان‌ تعداد دفعات‌ استفاده‌ از قطره‌ را به‌ چهار بار در روز کاهش‌ داد. برای‌ کودکان‌ کم‌ سن‌ و سال‌تر، می‌توان‌ به‌ جای‌ قطره‌ از پماد استفاده‌ کرد که‌ باید چهار بار در روزاستفاده‌ شود.

استفاده‌ از پماد می‌تواند تاری‌ دیدایجاد کند. در موارد عفونت‌های‌ شدید و مقاوم‌، پماد را به‌ همراه‌ قطره‌ در هنگام‌ خواب‌ استفاده‌ کنید. کودک‌ شما می‌تواند سایرین‌ را نیز مبتلا کند. پس‌ حوله‌ او را جدا کنید و همیشه‌ دست‌ها ولباس‌هایش‌ را با دقت‌ بشویید.

اگر آلرژی‌ یا لک‌ماده‌ محرک‌ باعث‌ عفونت‌ چشم‌ کودک‌ می‌شود،سعی‌ کنید از این‌ مواد پرهیز کنید. اگر ماده‌شیمیایی‌ به‌ چشم‌ کودک‌ پاشید، فورا چشم‌ را به‌خوبی‌ بشویید و به‌ پزشک‌ مراجعه‌ کنید.

درصورتی‌ که‌ فکر می‌کنید جسم‌ خارجی‌ در چشم‌وجود دارد، پلک‌ زیرین‌ را به‌ پایین‌ بکشید و بعد ازدیدن‌ جسم‌، آن‌ را با یک‌ دستمال‌ کاغذی‌ نرم‌بیرون‌ آورید. اگر هنوز هم‌ جسم‌ وجود داشت‌،پلک‌ بالا را به‌ عقب‌ برگردانید و با یک‌ سوآپ‌پنبه‌ای‌ (وسیله‌ای‌ شبیه‌ گوش‌ پاک‌ کن‌) که‌ استریل‌می‌باشد، جسم‌ را بیرون‌ آورید.

راه‌ دیگر شستن‌ چشم‌ با آب‌ روان‌ است‌. اگردرد وجود دارد حتما به‌ پزشک‌ مراجعه‌ کنید وچشم‌ را دستکاری‌ نکنید.




موضوعات مرتبط: بیماری های چشم , عمومی ,
برچسب‌ها: عفونت چشم در کودکان ,
تاریخ : جمعه 29 دی 1391
نویسنده : کیان کیانی

پاشویه و مصرف استامینوفن در کاهش تب کودکان موثر است


با توجه به اینکه تب در چه کسی و به چه میزانی ایجاد شده است، روش برخورد با آن متفاوت است به طوری که در زنان باردار، کودکان زیر سن ۵ سال، افراد سالمند و افراد با سابقه بیماریهای قلبی عروقی مزمن بایستی تب را به عنوان یک علامت درمان کرد به عبارتی باید به منظور پایین آوردن تب در این افراد برای بیمار دارو تجویز شود.

 اما در سایر شرایط به خصوص در درجه حرارت کمتر از ۳۸ درجه نیازی به پایین آوردن تب نیست و درمان بیماری اصلی باعث قطع تب می شود.

البته تب قبل از این که علامت یک بیماری باشد، عامل دفاعی بدن در برابر عوامل بیماری زا است بنابراین از وجود تب همیشه نباید نگران بود.

در هر حال برای کاهش درجه حرارت بدن باید پوشش بدن کم شود، انجام پاشویه با آب معمولی و استفاده از داروهایی مثل استامینوفن و ایبوبروفن را توصیه کرد.

از مصرف آسپرین برای کاهش تب به خصوص در کودکان مبتلا به تب اجتناب کنید و بهتر است از استامینوفن استفاده شود.

همچنین مصرف مایعات کافی نیز باعث کنترل تب می شود.

هر عاملی که سیستم ایمنی بدن را تحریک کند می تواند باعث ایجاد تب شود به عنوان مثال استرس هم می تواند بدن را گرم کرده و سبب ایجاد تب در شخص شود.

همچنین به یاد داشته باشید که بسیاری از کودکان به تب‌های ویروسی مبتلا می‌شوند، در این صورت تنها لازم است داغی بدن کاهش یابد.بنابراین تب زیر ۳۸ درجه مشکلی برای کودک ایجاد نمی‌کند زیرا کمی تب برای از بین بردن ویروس‌ها لازم است اما به دلیل آنکه تب بالا خطر تشنج دارد باید آن را کنترل کرد.

استفاده از آب سرد در پایین آوردن تب کودک باعث انقباض عروق پوست شده و منجر می‌شود تا خون کمتری زیر پوست جریان پیدا کند. بنابراین این مسئله تبادل گرمایی بین خون و پوست را کاهش می‌دهد و برعکس آب گرم عروق پوست را گشاد کرده و خون بیشتری را به پوست می‌رساند و زمانی که خون داغ ، آب روی پوست را بخار کند گرما از بدن گرفته می‌شود.

غالبا خانواده‌ها گمان می‌کنند برای پایین آوردن دمای بدن نوزادی که تب دارد باید پاهای کودک را در داخل آب قرار دهند اما باید دانست کودکان در موقع شب اکثرا دست و پای سردی دارند و اصلا نباید دست و پای سرد آنها را شست و شو داد.

همچنین در استفاده از دارو می توانید از استامینوفن و یا ایبوپروفن استفاده کنید . ایبوپروفن با محدود کردن تولید برخی اسید های چرب در بدن به نام پروستاگلاندین سبب کاهش تب و تخفیف درد می شود. این دارو همچنین التهابات را هم کم می کند.

به طور کلی اثربخشی ایبوپروفن نسبت به استامینوفن شدیدتر و ماندگارتر است.

البته براساس توصیه های سلامت جهانی تجویز ایبوپروفن به اطفال زیر ۶ ماه تجویز نمی شود، زیرا با مصرف این دارو و پوشیده شدن درد و تب نوزاد تشخیص شدت و بهبود بیماری در او دشوار خواهد شد.

یکی دیگر از دلایلی که مصرف ایبوپروفن به شیرخواران کوچک توصیه نمی شود این است که اگر کودک درست غذا نخورد و به طور مرتب هم از این دارو به بدنش برسد، معده اش ملتهب می شود، در صورتی که بهتر است این دارو همراه با مقدار کافی غذا به طفل خورانده شود.

استامینوفن هم درست مانند ایبوپروفن تب و درد را کاهش می دهد اما تاثیری بر التهابات ندارد. این دارو به جای سلول های ملتهب بر سلول های عصبی اثر می گذارد.

همچنین به یاد داشته باشید که برای سیستم گوارشی استامینوفن نسبت به ایبوپروفن دارویی ملایم تر تلقی می شود. بنابراین لازم نیست آن را همراه غذا به کودک خوراند.




موضوعات مرتبط: داروها , بیماری های فصلی , بارداری , عمومی ,
برچسب‌ها: پاشویه و مصرف استامینوفن در کاهش تب کودکان موثر است ,
تاریخ : جمعه 29 دی 1391
نویسنده : کیان کیانی

قطره آهن را چگونه و از چه سنی به نوزاد بدهیم؟


نوزادان از سن  ۶ تا ۱۲  ماهگی ، روزانه  به مقداری در حدود ۱۱ میلی گرم آهن نیاز دارند .  کودکان  ۱ تا ۳ سال به ۷ میلی گرم آهن و کودکان ۴ تا ۸ سال به ۱۰ میلی گرم آهن  در یک روز نیاز دارند.

 متخصصین اطفال برای تمام شیرخواران در ۴ یا ۶ ماهگی مصرف قطره آهن و مکملهای ویتامین دی را به شکل روزانه پیشنهاد می کنند.

تجویز آهن به نوزادان قبل از این سن به ندرت اتفاق می افتد. جنین در رحم مادر به اندازه کافی آهن دریافت کرده و برای ۴ ماه اول زندگی آهن در بدن او وجود دارد.  پس از این سن ذخیره آهن در او با توجه به این مطلب که شیر مادر فاقد اندازه لازم آهن است، یک نکته حیاتی به شمار می آید.

البته در مورد نوزادانی که از شیر خشک تغذیه می شوند داستان فرق دارد. شیر خشک یک غذای غنی شده محسوب می شود و به اندازه کافی حاوی آهن، ویتامین دی و سایر مواد مغذی دیگر است. البته باید از میزان مصرف به اندازه شیرخشک در نوزاد اطمینان حاصل کنید. بهتر است در خصوص مصرف به اندازه شیر خشک در طول روز و تغییر اندازه آن زمانی که نوزاد خوردن غذاهای جامد را شروع می کند با متخصص نوزاد مشورت کنید.

بعضی از مادران از اینکه احتمال دارد نوزادشان در خوردن قطره با آنها همکاری نکند احساس نگرانی می کنند. بیشتر قطره های ویتامین مخصوص نوزادان طعم دار هستند. بنابراین نوزاد شما مشکلی در خوردن آن ندارد. با آرامش کامل این کار را انجام دهید.

هر زمان که احساس می کنید خودتان و نوزاد راحت تر هستید قطره را به او بخورانید. بعضی از مادران قطره خوراکی را در صبح قبل از آنکه شیر دادن به نوزاد را شروع کنند، می دهند. اگر نوزا را از طریق شیشه شیر تغذیه می کنید بهترین کار این است تا قطره را در شیشه شیر او بچکانید.

چه کودکانی در معرض کم خونی قرار می گیرند

دانستن آنکه چه کودکانی در معرض خطر کم خونی قرار می گیرند، بسیار مهم است:

۱) نوزادان نارس، آهن در ماههای آخر از بارداری در بدن ذخیره می شود.

۲) نوزادانی که با وزن کم متولد می شوند هرچند که نارس نبوده و به موقع به دنیا آمده باشد

۳) نوزادانی که مادران آنها در طول بارداری تغذیه ای ضعیف داشته باشند.

۴) نوزادانی که مادران آنها در طول دوره بارداری دچار دیابت هستند.

نوزادانی که از شیر خشک یا شیر مادر استفاده می کنند، ذخیره آهن از ۴ تا ۶ ماهگی به اندازه کافی در بدن آنها باقی می ماند. اما از این سن به بالا کاهش ذخیره آهن شروع می شود. به خاطر داشته باشید زمانی که آهن در بدن نوزاد ذخیره شد، ممکن است به تدریج تحلیل رود.

این مسئله یکدفعه اتفاق نمی افتد. نوزادانی که در موعد مقرر به دنیا آمده باشند و از سلامتی کامل برخوردار بوده و از شیر خشک تغذیه می کنند به ندرت در خطر ابتلا به فقر آهن و کم خونی قرار می گیرند. در شیر خشک به مقدار کافی آهن یافت می شود.

نوزادانی که  در موعد مقرر به دنیا آمده باشند و از سلامتی کامل برخوردار بوده و از شیر مادر تغذیه می کنند نیز به ندرت مبتلا به کم خونی می شوند به ویژه نوزادانی که خوردن غذاهای جامد را قبل از ۶ ماهگی آغاز نمی کنند.

تغذیه زودتر از موعد نوزادان بوسیله مواد غذایی جامد ممکن است حجم آهن و هموگلوبین خون را در نوزادان به تعویق بیاندازد این مسئله بیشتر اوقات مربوط به نوزادانی می شود که از شیر مادر تغذیه می کنند.

اگر نوزاد از شیر مادر تغذیه می کند، تا سن ۶ ماهگی تمام آهن مورد نیاز بدن او تامین می شود.

بیشتر نوزادانی که از طریق شیر مادر تغذیه می کنند به آب، ویتامین ها و آهن اضافه تا ۴ یا ۶ ماه اول نیاز ندارند زیرا شیر انسان تمام این مایعات و مواد مغذی را فراهم می کند و از سن ۶ ماهگی باید تغذیه غذاهای مخصوص نوزاد که شامل آهن است را آغاز کنیم.




موضوعات مرتبط: داروها , عمومی ,
برچسب‌ها: قطره آهن را چگونه و از چه سنی به نوزاد بدهیم؟ ,
تاریخ : جمعه 29 دی 1391
نویسنده : کیان کیانی

۱۷ میلیارد سیاره هم اندازه زمین فقط در راه شیری وجود دارد


منجمان با بررسی اطلاعات جمع آوری شده توسط تلسکوپ فضایی کپلر می گویند که از هر شش ستاره در کهکشان راه شیری، یکی میزبان سیاره ای به اندازه زمین است.

به نقل از بی بی سی،  به این ترتیب تخمین زده می شود که در راه شیری، حدود ۱۷ میلیارد عدد از این نوع سیارات وجود داشته باشد. یافته های اخترشناسان در ۲۲۱ امین نشست انجمن نجوم آمریکا در کالیفرنیا اعلام شد.

مشاهده مستقیم سیارات در اطراف سایر ستارگان به علت فاصله بسیار زیاد ممکن نیست.

کاری که تلسکوپی مثل کپلر می کند این است که کاهش متناوب و بسیار خفیف نور ستاره را ردیابی می کند. این می تواند به معنی وجود سیاره ای باشد که دور آن می گردد.

تلسکوپ کپلر، متعلق به آژانس فضایی آمریکا، در سال ۲۰۰۹ به آسمان پرتاب شد تا فارغ از تاثیر اتمسفر زمین، دید بلامانعی از ستارگان داشته باشد.

این تلسکوپ یک ناحیه ثابت از آسمان را زیر نظر گرفت که بیش از ۱۵۰ هزار ستاره در آن قرار دارد.

فرانسوا فرسین از مرکز اخترفیزیک هاروارد اسمیتسونین که مسئول مطالعه اخیر بوده می گوید: “رقم ۱۷ میلیارد یک استنباط است. ما فقط کسر کوچکی از کهکشان راه شیری را مطالعه کرده ایم اما می توانیم براساس آن بگوییم که شمار کل این نوع سیارات در راه شیری چیست. و ما توانسته ایم اولین تخمین از شمار سیارات هم اندازه زمین در راه شیری را به دست دهیم.”

کپلر قادر است افت بسیار خفیف نور ستاره را ردیابی کند. این افت فقط کسری از یک درصد نور ستاره است. اما هر کاهشی در نور ستاره ناشی از عبور سیاره نیست.

به این ترتیب منجمان در این مطالعه سعی کردند آن دسته از اجرامی را که باعث افت نور ستاره مرکزی می شوند اما واقعا سیاره نیستند حذف کنند. به علاوه آنها در پی شناسایی آن دسته از سیاراتی برآمدند که از چشم کپلر پنهان مانده اند.

آقای فرسین می گوید که فهرست نامزدهای کپلر کامل نیست، چون فقط سیاراتی را ردیابی می کند که از برابر ستاره می گذرند.

به گفته او به ازای هرکدام از اینها ده ها ستاره هست که وجود سیاره در اطرافشان قابل ردیابی نیست.

نتایج حاکیست که ۱۷ درصد ستاره ها در راه شیری، میزبان سیاره ای تقریبا به اندازه زمین در مدارهایی هستند که طی کردن آنها ۸۵ روز یا کمتر طول می کشد.

این بدان معنی است که در کهکشان راه شیری ۱۷ میلیارد سیاره با ابعادی شبیه به زمین وجود دارد.

اما اینکه این سیارات هم اندازه زمین هستند به آن معنی نیست که دارای حیات خواهند بود. در واقع بعید است چنین باشد.

فرانسوا فرسین می گوید: “این ۱۷ میلیارد مشخصا برای آنهایی است که در مدارهای نزدیک به ستاره مرکزی می گردند و بنابراین بعید است شامل آثار حیات باشند زیرا امکان وجود آب مایع در آنها که به نظر می رسد برای حیات به آن شکلی که ما می شناسیم لازم باشد وجود ندارد.”

همزمان دانشمندان مسئول کپلر همچنین از کشف ۴۶۱ جرم جدید که تصور می شود سیاره باشند خبر داده اند.

به این ترتیب شمار سیاراتی که این تلسکوپ تاکنون ردیابی کرده به ۲۷۴۰ می رسد.




موضوعات مرتبط: عمومی ,
برچسب‌ها: ۱۷ میلیارد سیاره هم اندازه زمین فقط در راه شیری وجود دارد ,
تاریخ : جمعه 29 دی 1391
نویسنده : کیان کیانی

پژوهشگران با تزریق سلول های گیرنده نور به چشم موش های کامل کور، بینایی را به آنها بازگردانند


پژوهشگران دانشگاه آکسفورد در  بریتانیا می گویند موفق شده اند با تزریق سلول های گیرنده نور به چشم موش های کامل کور، بینایی را به آنها بازگردانند.

 به نقل از بی بی سی،  تیم محققان در دانشگاه آکسفورد موش هایی را مورد مطالعه قرار دادند که شبکیه آنها کاملا فاقد سلول های گیرنده نور بود. و توانستند بینایی را به این موش های کاملا کور بازگرداندند .

این موش ها روشنایی را از تاریکی تشخیص نمی دادند.

محققان سلول هایی که به مصالح ساختمانی شبکیه تبدیل می شوند را به چشم موش ها تزریق کردند.

به گزارش نشریه “آکادمی اقدامات ملی علوم”، شبکیه در چشم موش ها ظرف دو هفته پس از تزریق سلول ها تشکیل شده بود.

موش ها سپس مورد بررسی قرار گرفتند تا معلوم شود آیا از محیط روشن می گریزند و مردمک چشم آنها در محیط پرنور جمع می شود یا نه. اسکن مغزی هم نشان داد که اطلاعات تصویری در مغز آنها پردازش می شود.

تیم محققان در دانشگاه آکسفورد گفت که مطالعات آنها بسیار شبیه به معالجاتی است که برای افراد مبتلا به بیماری دژرانسیون چشم لازم است.

در انسان یک بیماری چشم موسوم به “آر پی” وجود دارد که در آن سلول های گیرنده نور در شبکیه از بین می روند و می تواند به کوری منجر شود.

با این حال کارشناسان می گویند که آزمایش های بیشتری برای بررسی کیفیت بینایی بازگردانده شده به موش لازم است.

پروفسور رابرت مکلارن از محققان در این مطالعه گفت: “این اولین بار است که نشان داده می شود می توان یک موش کاملا کور را گرفت، سلول ها را تزریق کرد و کل لایه حساس در برابر نور را بازسازی کرد.”

در مطالعات قبلی موش هایی که بخشی از شبکیه آنها از بین رفته بود درمان شده بودند.

پرفسور پیت کافی از موسسه بیماری های چشم دانشگاه یونیوسیتی کالج لندن گفت این یافته ها مهم است چون بدترین نوع کوری را بررسی می کند.

او گفت این احتمالا همان شیوه ای است که باید برای درمان نابینایی در انسان به کار گرفته شود.

محققان هم اکنون در بیمارستان چشم مورفیلدز مشغول تلاش برای درمان بیماری استارگارت در انسان با کمک سلول های بنیادی هستند.

نتایج اولیه حاکیست که این شیوه ایمن است اما چند سال وقت می برد تا بیمار پیشرفت جدی حاصل کند.




موضوعات مرتبط: عمومی ,
برچسب‌ها: پژوهشگران با تزریق سلول های گیرنده نور به چشم موش های کامل کور , بینایی را به آنها بازگردانند ,
تاریخ : جمعه 29 دی 1391
نویسنده : کیان کیانی

آیا عوامل ژنتیکی در میزان هوش افراد مؤثر است ؟


در آلمان دانش‌آموزان خانواده‌های مهاجرتبار معمولا کارنامه بدتری دارند. برخی از کارشناسان عواملی مانند خصوصیات قومی و فرهنگی را دلیل این “بی‌استعدادی” می‌دانند. آیا عوامل ژنتیکی در میزان هوش افراد مؤثر است؟

به نقل از دویچه وله ،  در ذهن عامه مردم معمولا رنگ پوست متفاوت برابر است با ملیت و فرهنگی دیگر. آندریاس هاینتس (Andreas Heinz)، مدیر کلینیک روان‌پزشکی و روان‌درمانی وابسته به دانشگاه پزشکی شاریته برلین اعتقاد دارد که این دیدگاه با واقعیت فاصله زیادی دارد.

او پزشک زنی را مثال می‌زند با چشم‌ها و موهای تیره که پسری بسیار شیطان دارد که در مدرسه به عنوان دانش‌آموزی دردسرساز شناخته شده است. هاینتس می‌گوید بسیاری تصور می‌کنند که پدر او حتما ترک یا عرب است. آنها اعتقاد دارند که احتمالا ناآرامی پسر رابطه مستقیمی با تبار او دارد. در صورتی که پدر این پسر پزشک و اهل جنوب آلمان است.

“عدم موفقیت کودکان مهاجر ژنتیکی است”

این که آیا عوامل ژنتیکی در قومیت‌ها تأثیر مستقیمی بر ضریب هوشی افراد دارد، موضوعی رایج در مناظره‌های تلویزیونی، میزگردهای سیاسی و اجتماعی آلمان است. به ویژه پس از انتشار کتاب جنجال‌برانگیز تیلو زاراتسین، سیاستمدار و رئیس سابق بانک مرکزی آلمان، بحث و گفتگو در این زمینه از حساسیت خاصی برخوردار شد.

زاراتسین در کتاب خود با نام “آلمان خود را از میان برمی‌دارد” آینده‌‌ای تیره و تار برای این کشور پیش‌بینی می‌کند و دلیل آن را عدم توانایی مهاجران ترک و در مجموع مسلمانان در سازگاری با جامعه آلمان می‌داند. او با تکیه بر آمار و ارقام موجود مبنی بر موفقیت کمتر کودکان مهاجر در مدرسه، دلیل این عدم موفقیت را ژنتیک می‌داند.

شیوه اشتباه بررسی مشکلات مهاجران

آندریاس هاینتس، پزشک آلمانی می‌گوید که عوامل ژنتیکی می‌تواند واقعا تأثیر زیادی بر میزان هوش افراد داشته باشد. اما در عین حال پژوهش‌های متعددی در این زمینه نشان داده‌اند که محیط اجتماعی نیز تأثیر حیرت‌آوری در توان ذهنی افراد دارد.

بنا بر آمار سرشماری سال ۲۰۱۱در آلمان، حدود ۶۲ درصد از افرادی که پیشینه مهاجرتی دارند موفق به گرفتن دیپلم نشده‌اند. تنها ۲۰ درصد از آنها تحصیلات خود را در دوران تحصیل مدرسه به پایان رسانده‌اند. کوشکون جنان، محقق علوم آموزشی از دانشگاه آزاد برلین انتقاد می‌کند که معمولا کارشناسان ریشه‌ی این نتایج را در تفاوت‌های ملیتی و فرهنگی جستجو می‌کنند.

او عقیده دارد که در اینگونه بررسی‌ها بیشتر اوقات عواملی مانند شرایط بی‌ثبات و نامشخص زندگی بسیاری از خانواده‌های مهاجر در آلمان، مشکلات مالی آنها و عدم توانائی مربیان و معلمان در برخورد با کودکان مهاجر از قلم انداخته می‌شود. به این ترتیب تصویری که در جامعه از کودکان مهاجر به وجود آمده است، آنها را افرادی بی‌استعداد و کم‌هوش جلوه می‌دهد.

تأثیر برخورد تبعیض‌آمیز بر عملکرد مغز

کوشکون جنان هشدار می‌دهد که پیش‌داوری‌ها می‌توانند باعث شوند که برخورد افراد به تدریج و به طور ناخودآگاه با تصویر کلیشه‌ای که در مورد آنها وجود دارد، مطابقت پیدا کند. به طور مثال تکرار جملاتی مانند “ترک‌ها در انطباق خود با جامعه میزبان ناتوان هستند” می‌تواند دقیقا همین وضعیت را در مهاجران ترک ‌تقویت کند.

پژوهش‌هایی که تا کنون روی حیوانات انجام شده نشان می‌دهد که برخوردهای تبعیض‌آمیز تأثیر مستقیمی در عملکرد مغز دارد و می‌تواند توانائی ذهنی مغز را در درازمدت کاهش دهد. آندریاس هاینتس می‌گوید که این تحقیقات نشان داده‌اند که برخورد خشن و تحقیرآمیز ایجاد استرس می‌کند و فعالیت مغز را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

در حال حاضر هاینتس همراه با تیمی پژوهشی از دانشگاه پزشکی برلین تلاش می‌کند پژوهشی مشابه را روی انسان‌ها انجام دهد. او می‌خواهد بداند که آیا تنش‌های اجتماعی به راستی می‌تواند فعالیت مغز انسان را نیز تحت تأثیر قرار دهد و برخی ژن‌ها که در ارتباط با ضریب هوشی فرد هستند را فعال یا غیرفعال کند.




موضوعات مرتبط: مغز , عمومی ,
برچسب‌ها: آیا عوامل ژنتیکی در میزان هوش افراد مؤثر است ؟ ,
تاریخ : جمعه 29 دی 1391
نویسنده : کیان کیانی

آشنایی با آناتومى و فیزیولوژى مقعد و رکتوم


کانال معقدى از پرزوکتودوم ایجاد مى‌شود که یک تورفتگى اکتودرم است. منشاء رکتوم انتودرم است. رکتوم با مخاط گلاندولار و کانال مقعدى با آنودرم پوشیده شده که تداوم اپى‌تلیوم مطبق خارجى است.

  ناحیهٔ مرزى بین رکتوم و کانال مقعدى حاوى سلول‌هاى انتقالى (transitional) است. کانال مقعد و پوست خارجى مجاور آن عصب‌دهى حسى سوماتیک غنى‌اى دارند و به‌شدت به محرک‌هاى دردناک حساس هستند؛ مخاط رکتوم عصب‌گیرى خودمختار (اتونوم) دارد و نسبت به درد تقریباً غیرحساس است. در بیماران دچار نئوپلاسم رکتوم، درد جزء نشانه‌هاى زودرس نیست.

تخلیهٔ وریدى در بالاى محل اتصال مقعد و رکتوم از طریق سیستم پورت است؛ تخلیهٔ کانال مقعد از طریق سیستم مجوف (کاوال) است. بازگشت لنفاوى از رکتوم، در طول پایهٔ عروقى هموروئیدى فوقانى به‌ سمت گره‌هاى مزانتریک تحتانى و آئورتى است، ولى عروق لنفاوى از کانال مقعد از طریق مجراى آلکاک به گره‌هاى ایلیاک داخلى و از طرف قدام، به گره‌هاى اینگوینال مى‌روند.

مجراى مقعد حدود ۳ سانتى‌متر طول دارد. در مرز فوقانى مجراى مقعد محل اتصال مقعد و رکتوم (anorectal juncture) قرار دارد (محل اتصال پوست و مخاط، خط شانه‌ای، یا خط دندانه‌ای). در این سطح، چاله (کریپت‌)هاى مقعدى و منافذ غدد مقعدى قرار دارند.

حلقه اسفنکترى آنورکتال از ترکیب اسفنکتر داخلى عضله طولى بخش مرکزى عضلات لواتور (پوبورکتالیس) و اجزاء اسفنکتر خارجى تشکیل شده است و در قسمت جلو این حلقه بیشتر در معرض تروما است. اسنفکتر داخلى از عضلهٔ صاف غیرارادى تشکیل شده است؛ باقى عضلات، ماهیچه‌هاى مخطط ارادى هستند.

ساختارهاى حمایت‌کننده

عضلهٔ پوبورکتالیس یک حلقهٔ نگه‌دارنده در دو رکتوم تشکیل مى‌دهد تا از آن حمایت کند. رکتوم از طرف فاسیاى والدایر هم حمایت مى‌شود که یک لایهٔ سنگین بى‌عروق از فاسیاى لگنى جدارى است؛ رباط‌هاى جانبى که عروق هموروئیدى تحتانى از آنها عبور مى‌کنند و مزورکتوم خلفى هم از رکتوم حمایت مى‌کنند. رباط‌ها و مزورکتوم، رکتوم را به‌سطح قدامى ساکروم تثبیت مى‌کنند.

سرخرگ‌ها

سرخرگ‌ هموروئیدى فوقانى ادامهٔ مستقیم سرخرگ مزانتریک تحتانى است. سرخرگ هموروئیدى میانى در هر طرف از شاخهٔ قدامى سرخرگ ایلیاک داخلى یا سرخرگ پودندال داخلى جدا مى‌شود و در ضخامت رباط‌هاى جانبى رکتوم به‌سمت داخل حرکت مى‌کند. سرخرگ‌هاى هموروئیدى تحتانى شاخه‌هائى از سرخرگ‌هاى پودندال داخلى هستند و از مجراى آلکاک عبور مى‌کنند.

آناستوموزهاى بین قوس‌هاى عروقى فوقانى و تحتانی، خونرسانى جانبى را تأمین مى‌کنند که پس از قطع‌شدن خونرسانى کولون چپ به‌دنبال جراحى یا در اثر انسداد آترواسکلروزى حائز اهمیت است.

سیاهرگ‌ها

سیاهرگ‌هاى هموروئیدى فوقانى به‌ عروق مزانتریک تحتانى و از آنجا به سیستم وریدى پورت تخلیه مى‌شوند. این سیاهرگ‌ها هیچ دریچه‌اى ندارند.

سرطان رکتوم ممکن است از طریق آمبولى به کبد منتشر شود. آمبولوس‌هاى سپتیک ممکن است باعث پیله‌فلبیت شوند.

سیاهرگ‌هاى هموروئیدى تحتانى به ورید‌هاى پودندال داخلى و ایلیاک داخلى و سیستم کاوال تخلیه مى‌شوند.

عروق لنفاوى

لنف مجراى مقعد به گره لنفاوى اینگوینال مى‌رود در حالى‌که لنف رکتوم به گره‌هاى لنفاوى مزانتریک تحتانى و آئورتى مى‌ریزد. عفونت‌ها و سرطان منطقهٔ مقعد ممکن است باعث لنفادنوپاتى اینگوینال شوند.

در پشت رکتوم، گره‌هاى گروتا (Gerota) قرار دارند. جراحى‌هاى رادیکال براى ریشه‌کنى سرطان رکتوم و مقعد برپایهٔ آناتومى لنفاوى قرار دارند.

اعصاب

عصب‌دهى رکتوم از سیستم‌هاى سمپاتیک و پاراسمپاتیک است. رشته‌هاى سمپاتیک از شبکهٔ مزانتریک تحتانى و عصب هیپوگاستریک (پیش ساکرومی) جدا مى‌شوند که خود از طریق سه ریشه از گانگلیون‌هاى سمپاتیک کمرى دوم، سوم و چهارم جدا مى‌شود.

کنترل سمپاتیک از این شبکه به اعضاء جنسى و عضلهٔ صاف کنترل‌کنندهٔ انزال امتداد مى‌یابد. عصب‌دهى پاراسمپاتیک از اعصاب ساکرال دوم، سوم و چهارم منشاء مى‌گیرد.

رشته‌هاى این اعصاب به بافت نعوظى آلت تناسلى مرد و کلیتوریس مى‌روند و از طریق شانت‌دادن خون به این بافت‌ها، نعوظ را کنترل مى‌کنند. درنتیجه، آسیب‌هاى وارد به این اعصاب در حین جراحى‌هاى رادیکال روى رکتوم ممکن است باعث اختلال کارکرد مثانه و جنسى شوند.




موضوعات مرتبط: عمومی , مسایل جنسی ,
برچسب‌ها: آشنایی با آناتومى و فیزیولوژى مقعد و رکتوم ,
تاریخ : جمعه 29 دی 1391
نویسنده : کیان کیانی

با چای سبز می‌توان بسیاری از بیماری‌ها را درمان کرد


معروف است که چای سبز؛ داروی شفابخش بسیاری از بیماری‌ها است . عقیده همگانی این است که  با چای سبز می‌توان بسیاری از بیماری‌ها را درمان کرد: سرطان روده و غده‌ی پروستات، بیماری قند، آلزایمر، ام اس و نیز چاقی را. دانشمندان آمریکایی در پژوهشی درستی این ادعا را در یک مورد ثابت کرده‌اند.

 به نقل از دویچه وله ،  نتایج بررسی یک گروه پزشکی آمریکایی نشان می‌دهد که نوشیدن دو فنجان چای سبز پس از صرف یک وعده غذای مفصل (با ماکارونی یا سیب‌زمینی و غلات) مانع افزایش قند خون می‌شود.

دلیل این امر وجود ماده‌ای ‌است به نام Epigallocatechingallat که در پزشکی به EGCG معروف است. این ماده باعث می‌شود که تجزیه‌ی نشاسته‌ی موجود در مواد خوراکی به کندی صورت گیرد و در نتیجه به گلوکز تبدیل نشود.

نتایج آزمایش‌های این گروه پزشکی، به‌ویژه برای مبتلایان به بیماری قند، ‌بسیار امیدوارکننده است.

ماده‌ی ضد عفونت

این که EGCG موجود در چای سبز در درمان بیماری‌های خونی موثر است، نکته‌ای است که در نتیجه‌ی آزمایش‌های یک پزشک آلمانی متخصص بیماری‌های خونی به نام ورنر هونشتاین در سال ۲۰۰۵ مشخص شد.

این پزشک که در آن زمان ۷۲ سال داشت و خود از نوع ویژه‌‌ای از بیماری کم‌خونی رنج می‌برد، با مطلع شدن از محتوای سخنرانی‌ای در باره‌ی خواص چای سبز، نوشیدن آن را آغاز کرد و میزان مصرف آن را به دو لیتر در روز رساند.

هونشتاین چنان به تاثیرات شفابخش چای سبز اعتقاد پیدا کرد که در سال ۲۰۰۷ مقاله‌ای جامع در باره‌ی معجزه‌های درمانی این ماده در یک مجله‌ی تخصصی نوشت و در پی انتشار آن، هزینه‌ی انجام چند پروژه‌ی پژوهشی در باره‌ی فواید EGCG را تامین کرد.

این پزشک مبتکر که در ۸۳ سالگی از جهان رفت، در آخرین دست‌نوشته‌های خود نوشت که دلیل طول عمرش، نوشیدن چای سبز بوده است.

آزمایش‌های عملی

پزشکان دانشگاه هایدلبرگ‌، پس از فوت ورنر هونشتاین، ادعای او را بر ۱۹ بیمار قلبی مورد آزمایش قرار دادند و به این نتیجه رسیدند که مصرف EGCG باعث کندی روند عفونی‌شدن دیواره‌های قلب شده، ولی نتوانسته است از رشد کامل آن جلوگیری کند.

به‌نظر آرنت کریستن، پزشک متخصص بیماری‌های خونی و رئیس بخش پژوهش‌های دانشگاه هایدلبرگ‌، “میزان تجویز ناکافی” می‌توانسته بر نتایج آزمایش‌ها تاثیر بگذارد. او معتقد است که با این حال نتیجه‌ی تحقیقات موفقیت‌آمیز بوده است: «دست‌کم این معالجه باعث وخیم‌شدن وضع بیمار نشد.»

آزمایش‌های دیگر

از جمله پژوهش‌هایی که در مورد فواید چای سبز صورت گرفته، آزمایشی است در باره‌ی تاثیر EGCG بر سلول ‌و بازسازی آن. نتایج این بررسی‌ها نشان می‌دهد که EGCG به‌نحو بارزی از عفونی‌شدن سلول‌ها و رشد غیرطبیعی آن‌‌ها جلوگیری می‌کند و بر واکنش‌های غیرعادی سیستم دفاعی بدن تاثیر می‌گذارد.

از آن گذشته این ماده ظاهرا می‌تواند از میزان آسیب‌پذیری ژن سلول‌ها بکاهد و بر ساخت رگ‌های خونی اضافی تاثیر منفی بگذارد که در رشد سلول‌های سرطانی نقش مهمی بازی می‌کنند.

در حال حاضر در بیمارستان شریته (Charité) برلین، در مورد این تحقیق می‌شود که آیا می‌توان پیشرفت بیماری آلزایمر را در اولین مراحل بروز با چای سبز متوقف کرد یا نه.

دو پروژه‌ی تحقیقاتی در مورد تاثیرات EGCG بر اسکلروز چندگانه یا بیماری اِم‌اِس که نوعی اختلال خودایمنی سیستم اعصاب مرکزی است، در دو نهاد پژوهشی دیگر در دست انجام است که نتایج آن در چند ماه آینده منتشر می‌شود.

در باره‌ی نقش و ترکیب سایر مواد موجود در چای سبز، در رابطه با چگونگی و درجه‌ی تاثیرگذاری EGCG در جهت درمان بیماری‌ها هنوز تحقیقی صورت نگرفته است.




موضوعات مرتبط: داروها , عمومی ,
برچسب‌ها: با چای سبز می‌توان بسیاری از بیماری‌ها را درمان کرد ,
تاریخ : جمعه 29 دی 1391
نویسنده : کیان کیانی

پژوهشگران دارویی دوهزار ساله کشف کرده اند که هنوز سالم مانده است


دانشمندان ایتالیایی از درون لاشه یک کشتی غرق‌شده که متعلق به دست کم ۲۰۰۰ سال پیش است، دارویی مهم کشف کرده‌اند. پژوهشگران بعد از بررسی‌های خود به نتیجه رسیده‌اند که این دارو برای درمان ناراحتی‌های چشم به کار می‌رفته است.

ببه نقل از دویچه وله ،  چنین کشف‌های مهمی زیاد پیش نمی‌آید. پژوهشگران به تازگی دارویی یافته‌اند که قدمتی بیش از۲۰۰۰ سال دارد. اما مهم‌تر این است که این دارو با وجود گذشت صدها سال سالم و قابل بررسی مانده است.

یک تیم تحقیقاتی به سرپرستی اریکا ریبکینی (Erika Ribechini)، کارشناس شیمی در دانشگاه پیزای ایتالیا بر معجونی خاکستری از مواد آلی و معدنی و محفوظ در ظرفی از جنس روی تحقیقاتی به عمل آورده است.

این ظرف در دل لاشه یک کشتی قدیمی کشف شد . این کشتی بیش از ۲ هزار سال پیش در آب‌های ساحل توسکانی ایتالیا غرق شده بود.

بقایای این کشتی در نزدیکی منطقه “رلیتو دل پوزینو” پیدا شد و به همین دلیل لاشه این کشتی “لاشه پوزینو” نام گرفته است.

ترکیب، شکل و تجزیه اجزای ماده مکشوف نشان می‌دهد که از این ماده به عنوان دارویی شفابخش برای چشم استفاده می‌شده است.

ریبکینی می‌گوید، از این دارو که به صورت ماده‌ای تکه‌تکه پیدا شده، به صورت مستقیم روی پلک‌ها استفاده می‌شد.

اجزای ترکیب شفابخش

تحقیق روی اجزای شیمیایی، معدنی و گیاهی این دارو نشان می‌دهد که در ترکیب دارو به طور عمده فلز روی به کار رفته است.

داروی مورد تحقیق ۴ سانتی‌متر قطر و یک سانتی‌متر ضخامت دارد و شامل اکسید آهن، نشاسته، موم زنبور عسل و صمغ کاج است.

در این داروی کهن اجزای گیاهی فراوانی یافت می‌شود. به موجب گزارش منتشره در نشریه علمی “پراسیدینگز”، متعلق به ‌آکادمی ملی علوم ‌آمریکا ذغال چوب، الیاف کتان، دانه‌های نشاسته، گرده درخت زیتون و شماری از دیگر گیاه‌ها از جمله اجزایی‌اند که در این دارو یافت شده‌اند.

بیش از نیمی از گرده‌های کشف شده در این دارو به گیاهانی تعلق دارد که پیش‌تر حشرات بر روی آن نشسته‌اند.

به همین دلیل دانشمندان گمان می‌کنند، وجود موم زنبور عسل در ترکیبات این دارو باعث شده که در آن گرده‌های گیاهی زیادی یافت شود. یعنی داروسازان دوران باستان به عمد از گرده گیاهان در این دارو استفاده نکرده‌اند، بلکه گرده گیاهان در اینجا ماده‌ای جانبی بوده است.




موضوعات مرتبط: داروها , عجایب پزشکی , تاریخ پزشکی ,
برچسب‌ها: پژوهشگران دارویی دوهزار ساله کشف کرده اند که هنوز سالم مانده است ,
تاریخ : جمعه 29 دی 1391
نویسنده : کیان کیانی

آبسه آنورکتال یا آبسه مقعد


بیماری‌های آنورکتال یک علت شایع مراجعه در شرایط مراقبت‌های اولیه هستند. شرح حال و معاینه معمولا اتیولوژی بیماری را مشخص می‌کنند. معاینه فیزیکی باید شامل مشاهده، معاینه رکتوم با انگشت و آنوسکوپی باشد.

   در در افراد مسن و میانسال ، در هنگام مشاهده هر بیماری آنورکتال باید به بدخیمی فکر کرد و در صورت وجود اندیکاسیون بر اساس شرح حال و معاینه، باید بدخیمی را به کمک اقدامات مقتضی رد نمود.

آبسه آنورکتال د(anorectal abscess) عبارت است از بروز آبسه (تجمع چرک ناشی از عفونت ) در ناحیه اطراف مقعد و راست روده . این بیماری در مردان و در کسانی که مبتلا به بعضی بیماری های گوارشی هستند بیشتر دیده می شود.

این آبسه ممکن است درست در ناحیه سوراخ مقعدی یا به طورعمقی تر در جدار راست روده تشکیل شود.

ضروریات تشخیص

- درد ضربان‌دار مداوم رکتوم.
- شواهد خارجى آبسه، مانند سفتى قابل لمس و حساسیت به‌ لمس، ممکن است وجود داشته یا نداشته باشند.
- شواهد سیستمیک عفونت.

ملاحظات کلى

آبسهٔ آنورکتال از تهاجم میکروارگانیسم‌هاى بیمارى‌زا به فضاهاى پارارکتال ناشى مى‌شوند. معمولاً عفونتى مختلط، با اشریشیاکولی، پروتئوس ولگاریس، استرپتوکوک‌ها، استافیلوکوک‌ها و باکتروئیدها ایجاد مى‌شود.

بى‌هوازى‌ها اغلب وجود دارند. آبسه ممکن است کوچک به‌نظر برسد ولى اغلب حاوى مقادیر زیادى چرک بدبو است.

میزان بروز در مردان به‌مراتب بیشتر است. شایع‌ترین علت، عفونتى است که از یک گودال (کریپت) مقعدى به کریپتى در فضاهاى پارارکتال گسترش یابد. اسفنکتر داخلى سدى مهم است و بر گسترش بین عضلانى عفونت اثر مى‌گذارد.

آبسه‌هاى عمیق‌تر معمولاً از کریپت‌ها منشاء مى‌گیرند، ولى ممکن است در اثر تروما، اجسام خارجى و غیره نیز ایجاد شوند. اختلالات زمینه‌اى مانند بیمارى کرون با آبسه همراه هستند.

آبسه‌ها بسته به فضاى آناتومیکى که اشغال مى‌کنند، تقسیم‌بندى مى‌شوند:

۱. آبسهٔ دور مقعدى بلافاصله زیر پوست مقعد و پائین‌ترین قسمت مجراى مقعدى ایجاد مى‌شود.

۲. آبسهٔ ایسکیورکتال، حفرهٔ ایسکیورکتال را اشغال مى‌کند؛ این نوع شایع نیست؛

۳. آبسهٔ رترورکتال (پشت مقعدى عمیق) در فضاى رترورکتال قرار دارد؛

۴. آبسهٔ زیرمخاطى در زیر مخاط بلافاصله در بالاى مجراى مقعد قرار دارد.

۵. آبسهٔ کناره‌اى (مارژینال) در مجراى مقعدى در زیر آنودرم قرار دارد.

۶. آبسهٔ پِلوى رکتال (لگنى – رکتومی، سوپرالواتور) بالاى عضلهٔ بالابرندهٔ مقعد و زیر صفاق قرار دارد.

۷. آبسهٔ بین‌عضلانى بین لایه‌هاى عضلات اسفنکتر قرار دارد. آبسهٔ جانبى ممکن است از درون مثلثى که درست در پشت مقعد قرار دارد عبور کند و به‌سمت مخالف دور بزند تا یک آبسهٔ نعل اسبى تشکیل دهد.

آبسه‌ها ممکن است از فضاى بالاى لواتور، به‌سمت پائین گسترش یابند و با عبور از درون عضلهٔ لواتور به حفرهٔ ایسکیورکتال وارد شوند و آبسهٔ ساعت شنى (hourglass) تشکیل دهند.

بیشتر آبسه‌ها، پس از درناژ منجر به ایجاد فیستول مى‌شوند.

یافته‌هاى بالینى

آبسه‌هاى سطحى بیشترین درد را ایجاد مى‌کنند که این درد با نشستن و راه‌رفتن مرتبط است ولى لزوماً با اجابت مزاج ارتباطى ندارد.

آبسه‌هاى عمقى‌تر ممکن است باعث سپسیس سیستمیک شوند، ولى درد موضعى آنها شدید نباشد.

آبسه‌هاى لگنى – رکتال فوقانى ممکن است باعث درد اندک یا عدم بروز هیچ‌ نشانه‌اى شود و مى‌توانند با درد پائین شکم و تب بدون منشاء مشخص همراه باشند.

عوارض

اگر آبسه به‌سرعت توسط جراح تخلیه یا خودبه‌خود پاره نشود، به‌ دیگر فضاهاى آنوتومیک مجاور گسترش خواهد یافت.

درمان

درمان آبسه‌هاى پارارکتال عبارت است از برش فورى و درناژ کافی. در افراد سالم با آبسه‌هاى سطحی، این کار را مى‌توان به‌صورت سرپائى و با بى‌حسى موضعى انجام داد. در بیمارانى‌ که از نظر ایمونولوژیک مشکلى دارند (در اثر دیابت، لوکمی، و غیره) یا به علل دیگر پرخطر هستند، درناژ باید در اتاق عمل و تحت بى‌حسى کافى انجام شود.

پزشک باید منتظر شود تا آبسه به‌سمت خارج برجسته شود. آنتى‌بیوتیک‌ها ارزش محدودى دارند، ممکن است تنها به‌طور موقت به پوشاندن عفونت کمک کنند، و مى‌توانند باعث رشد بیش از حد ارگانیسم‌هاى مقاوم شوند. حمام‌هاى سیتز گرم و ضد دردها تسکین‌بخش هستند.

پیش از عمل، باید بیمار را از این امر آگاه کرد که ممکن است پس از تخلیهٔ آبسه، یک فیستول دائمى داشته باشد. زخم نباید پانسمان شود، چرا که این کار ممکن است باعث ایجاد اسکار وسیعى شود که مى‌تواند توانائى اسفنکترها براى بستن مجراى مقعد را مختل کند و منجر به نشت یا بى‌اختیارى نسبى مدفوع شود.

پیش‌آگهى

آبسه‌هائى که خودبه‌خود پاره مى‌شوند یا بدون برداشتن ارتباط فیستولى آنها درناژ مى‌گردند، تا زمانى‌که علت زمینه‌اى از بین نرود، به‌طور مکرر عود خواهند کرد.




موضوعات مرتبط: عمومی ,
برچسب‌ها: آبسه آنورکتال یا آبسه مقعد ,
تاریخ : جمعه 29 دی 1391
نویسنده : کیان کیانی

استفاده بی رویه از روش سی تی اسکن در کودکان می تواند موجب افزایش خطر ابتلا به سرطان در سنین بالاتر شود


نتایج یک مطالعه جدید که توسط متخصصان دانشکده پزشکی دانشگاه واشنگتن «سنت لوئیس» انجام شد نشان می دهد که انجام اسکن برداری های فراصوتی مبتنی بر امواج صوتی برای تایید یا عدم تایید نیاز به برداشتن زایده آپاندیس به مراتب کم خطرتر از روش سی تی اسکن یا پرتونگاری با اشعه ایکس هستند.

 این روش بر مبنای امواج ماوراصوتی و برای بررسی بافتهای زیرجلدی مانند عضلات، مفاصل، تاندونها و اندامهای داخلی بدن و ضایعات آنها پی ریزی شده‌است.

آپاندیس یک زایده انگشتی شکل در انتهای روده بزرگ است که اگر عفونی شده و یا مسیر آن مسدود شود به بروز عارضه التهابی آپاندیسیت منجر می شود که با درد شدید شکمی، استفراغ و تب همراه است.

تشخیص آپاندیسیت بیشتر بالینی است و در صورتی که علایم واضح باشند ممکن است پزشک تصمیم به جراحی فوری بگیرد زیرا در صورت تاخیر خطر افزایش می‌یابد. در صورت نیاز پزشک برای تشخیص از آزمایش، عکس رادیوگرافی، سونوگرافی و حتی لاپاروسکوپی استفاده می‌کند.

در یک مطالعه جدید از سوی متخصصان دانشکده پزشکی دانشگاه واشنگتن «سنت لوئیس» معلوم شد کودکانی که مشکوک به آپاندیسیت هستند در برخی از بیمارستانهای عمومی آمریکا برای تشخیص بیماری به روش سی تی اسکن تحت آزمایش قرار می گیرند.

هرچند استفاده از هر یک از دو تکنیک مزبور یعنی چه اسکن فراصوتی و چه سی تی اسکن برای تشخیص سریع آپاندیسیت و جلوگیری از جراحی های غیر ضروری، کاربرد دارد اما گزارشات اخیر حکایت از آن دارد که روش سی تی اسکن می تواند در این کودکان خطر ابتلا به سرطان را در سنین بالاتر تشدید کند چون برای انجام آن از تابش اشعه استفاده می شود.

این متخصصان می گویند: به دلیل خطرات احتمالی سی تی اسکن اخیرا در برخی از بیمارستان های اطفال استفاده از تکنیک اسکن برداری فراصوتی متداول تر شده است.

با این حال پزشکان می گویند روش صحیح استفاده از این تکنیک برای تشخیص آپاندیسیت معمولا کار دشواری است و حتی ممکن است در یک بیمارستان دولتی چنین امکانات خاصی برای مراقبت بیشتر از کودکان وجود نداشته باشد.

به طور کلی تشخیص این عارضه التهابی نسبتا دشوار است  چون علائم آن با عفونت های ویروسی یا سایر بیماریها شباهت زیادی دارد.

با وجود مشکلات فوق در این مطالعه مشخص شد که اگر اسکن های فراصوتی به روش صحیح بکار گرفته شوند برای تشخیص این بیماری در کودکان ایمن تر و کم خطرتر از سی تی اسکن است.




موضوعات مرتبط: سرطان ها , عمومی ,
برچسب‌ها: استفاده بی رویه از روش سی تی اسکن در کودکان می تواند موجب افزایش خطر ابتلا به سرطان در سنین بالاتر شود ,
تاریخ : جمعه 29 دی 1391
نویسنده : کیان کیانی

آیا برخورد با اشعه ایکس در بارداری خطرناک است ؟


اشعه ایکس نوعی تابش غیر قابل رؤیت است و برای تصویر برداری از اندام های بدن به کار گرفته می شود. خطر احتمالی کاربرد زیاد آن سرطان به خصوص از نوع خونی است.

   رادیوگرافی یکی از راهکارهای تشخیصی مهم در پزشکی و دندانپزشکی است. با این وجود هنگام تصویربرداری تشخیصی از زنان حامله با یک خطر عمده روبرو هستیم و آن ایجاد عوارض نامطلوب جنینی در اثر مواجهه جنین با اشعه ایکس می باشد.

ایجاد عوارض جنینی به ۲ عامل عمده بستگی دارد:

۱٫ سن حاملگی در هنگام مواجهه

۲٫ دوز تشعشع دوز اشعه : دوز آستانه برای ایجاد اثرات نامطلوب بر روی جنین در حال تکامل حداقل ۵ راد بوده و میزان اشعه لازم برای ایجاد مالفورماسیون (بدشکلی های جنینی ) حداقل ۱۰ راد می باشد.

از سوی دیگر میزان تابش اشعه در بررسی های رادیوگرافی معمول حدود ۲ الی ۷۰۰ میلی راد می باشد که بسیار کمتر از حد آستانه بوده و بنابراین شانس وقوع عوارض جنینی بسیار اندک می باشد.

سن حاملگی :

در صورت مواجهه مادر باردار با اشعه ایکس در روزهای اول تا نهم پس از لقاح احتمال سقط شدیداً افزایش می یابد ولی در صورت عدم سقط ،جنین سالم خواهد ماند.

عوارض اصلی شامل انواع مالفورماسیون ها مانند نقایص لوله عصبی ومیکروسفالی در اثر برخورد با اشعه ایکس بین روزهای ۹-۶۰ پس از لقاح رخ می دهد.

تماس با اشعه با دوز ۱ تا ۲ راد در سه ماهه دوم و سوم حاملگی ، خطر ایجاد بیماری های خونی کودکان ( لوسمی ها ) را ۵/۱ تا ۲ برابر افزایش می دهد.

موارد احتیاطی :

۱٫ با توجه به مطالب فوق ،پرتوگیری جنین در زمان بارداری تنها برای ۱ الی ۲ بار تهدیدی متوجه رشد جنین نمی کند با این وجود توصیه میشود مادران باردار حدالامکان در سه ماهه اول بارداری تحت تابش اشعه ایکس قرار نگیرند و از ماه چهارم به بعد با رعایت عامل نکات ایمنی ( در صورت لزوم ) رادیوگرافی جهت بیمارتنها برای ۱ یا ۲ فیلم انجام شود.

۲٫ خانم های باردار هنگام مراجعه به پزشک یا دندانپزشک لازم است وی را از بارداری خود مطلع سازند و از انجام رادیوگرافی جز در موارد اورژانس خودداری کنند.

۳٫ در صورت نیاز به انجام رادیوگرافی بایستی به تکنسین رادیوگرافی در مورد بارداری اطلاع داده شود تا از وسایل حفاظتی مانند روپوش سربی , عینک سربی و حفاظ تیروئید استفاده شود.

اگر در حین حاملگی اشعه ایکس دریافت نمایم احتمال اختلالات در فرزند وجود دارد ؟

از نظر آماری اشعه ایکس (نوع پزشکی) تعداد نوزادان مبتلا به اختلالات عضوی را افزایش نداده است. به طور معمول ۶-۴% نوزادان حین تولد دچار عوارض فوق می باشند خواه اشعه در حین حاملگی دریافت کرده باشند یا خیر.

البته محققین می گویند زنانی که در طی دوران بارداری در مطب دندانپزشک تحت عکس برداری با اشعه ایکس قرار می گیرند , با خطر تولد نوزادی زیر وزن طبیعی روبرو می شوند.

در یک تحقیق ۴۵۰۰ زن باردار که در طی سالهای ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۰ میلادی عضو یک شرکت بیمه بهداشتی و دندانی بودند , و در این مدت صاحب فرزند شدند مورد بررسی قرار گرفتند.

در بین این زنان یک هزار و ۱۱۷ نفر نوزادانی به دنیا آوردند که زیر وزن طبیعی بودند.

بررسی مدارک دندانپزشکی زنان شرکت کننده در این تحقیق نشان داد که آن دسته از زنان که در طی دوران بارداری تحت عکسبرداری با اشعه ایکس قرار گرفته بودند دو برابر زنان دیگر با خطر تولد نوزادی زیر وزن طبیعی روبرو هستند.

از یک هزار و ۱۱۷ زنی که دارای نوزادی زیر وزن طبیعی بودند فقط ۲۱ نفرشان در سه ماه اول حاملگی در معرض عکسبرداری با اشعه ایکس قرار گرفته بودند.

دکتر هوجول از دانشگاه واشنگتن در سیاتل که تحقیق مزبور زیر نظر وی انجام شده است , می گوید , هنوز مشخص نیست که چگونه عکسبرداری با اشعه ایکس در مطب دندانپزشک بر وزن جنین تاثیر می گذارد اما این باور وجود دارد که اشعه مزبور ممکن است بر عملکرد غده تیروئید مادر که در بخش جلوی گردن قرار دارد تاثیر بگذارد.

به ویژه اینکه تحقیقات قبلی نشان داده بود که نارساییهای غده تیروئید در زنان حامله خطر تولد نوزادانی زیر وزن طبیعی را افزایش می دهد.

وی اظهار داشت که زنان باردار اگر دچار مشکلات دندانی شدند و نیاز به عکسبرداری با اشعه ایکس پیدا نمودند بهتر است که از پوشش های ضد اشعه ایکس در زمان عکسبرداری استفاده نمایند.

این پوششها نه تنها باید بخش سینه و شکم را بپوشاند بلکه تمامی منطقه گردن و به ویژه محل غده تیروئید را نیز باید فرا گیرد تا از بروز عوارض احتمالی آن بر نوزاد و مادر جلوگیری شود.

محققین می گویند گرچه تحقیقات نشان داده است رادیولوژی ساده در زمان بارداری به هیچ عنوان باعث سقط یا آسیب‌های مادرزادی به جنین نمی‌شود. اما نکته‌ایی که همچنان وجود دارد این است که این اشعه‌ها هرچند هم که ناچیز باشند، ممکن است آسیب سلولی ایجاد کنند که در دراز مدت می‌تواند به سرطان منجر شود.

همانطور که مادر در معرض خطر قرار دارد، جنینی که در رحم هست هم ممکن است به خاطر این اشعه‌ها دچار تغییرات سلولی شود و اثراتش را سال‌ها بعد و بعد از به دنیا آمدن و در زمان کودکی نشان دهد.

به طور طبیعی احتمال سرطان در کودک یک در۵۰۰ است که با اشعه‌های ضعیف این احتمال به میزان بسیار ناچیزی (یک در ۱۰ هزار) بالا می‌رود و با اشعه‌های قوی‌تر این افزایش ممکن است به یک در هزار برسد. لوسمی یا سرطان خون یکی از سرطان‌هایی است که ممکن است به دلیل تابش بیش از حد اشعه به جنین در زمان بارداری، بعد‌ها در نوزاد به وجود بیاید.

لازم به ذکر است اشعه ایکس فقط طی تصویربرداری‌های ساده یا سی‌تی‌اسکن به بدن نمی‌رسد. یکی از مواردی که بدن میزان بالایی از اشعه را دریافت می‌کند زمانی است که به دلیل بیماری سرطان یا برخی بیماری‌های خاص، پرتودرمانی انجام شود.

خانم‌هایی که تحت پرتودرمانی قرار گرفته‌اند و بعد متوجه بارداری شده‌اند، باید حتما با پزشک انکولوژیست و پزشک متخصص زنان در این مورد مشورت کنند. خانم‌هایی هم که بعد از پرتودرمانی تصمیم به بارداری دارند باید حتما با متخصص ژنتیک در این مورد مشورت کنند، زیرا ممکن است تخمک‌ها در اثر این پرتو‌ها دچار تغییرات ژنتیکی شده باشند.

نکته مهمی که در انتها لازم به یادآوری است این است که خانم‌ها زمانی که در سن بارداری قرار دارند در ۱۰ روز ابتدای دوره عادت ماهانه‌شان که ممکن است تخمک آزاد شود، تحت تابش اشعه ایکس قرار نگیرند.

اگرچه تخمک‌هایی هم که به دلیل تابش اشعه ایکس آسیب دیده‌اند معمولا بارور نمی‌شوند یا بعد از باروری نمی‌توانند در رحم جایگزین شوند، اما این قانون بیشتر برای پیشگیری از آسیب‌های احتمالی توصیه شده است.




موضوعات مرتبط: بارداری , عمومی , سرطان ها ,
برچسب‌ها: آیا برخورد با اشعه ایکس در بارداری خطرناک است ؟ ,
تاریخ : سه شنبه 26 دی 1391
نویسنده : کیان کیانی

بیمارى پایلونیدال


سینوس پیلونیدال ( Pilonidal Sinus ) عبارتست از وجود یک حفره کاذب در ناحیه پشت در انتهای ستون فقرات و بین سرین‌ها که در خط وسط و بالای سوراخ مقعد ایحاد شده است.

   این بیماری به شکل یک سوراخ ترشح کننده یا آبسه یا زخم عفونی در پوست و در پایین‌ترین نقطه پشت بین دو برجستگی باسن ظاهر می‌شود و چون معمولاً حاوی توده‌ای از مو است به آن بیماری آشیانه مو نیز گفته می‌شود.

این بیماری به طور شایع مردان را بیشتر از زنان گرفتار می‌کند. بیماری کیست پایلونیدال در اصل اختلال خفیفی است که طی تکامل جنینی رخ می‌دهد و برای اولین بار در دوران بلوغ و هنگامی که رشد مو و فعالیت غدد چربی افزایش می‌یابد بروز می‌کند. بیماری معمولاً تا زمانی که بصورت حاد دچار عفونت نشده باشد، نشانه‌ای ندارد. عامل عفونت معمولاً استافیلوکک است.

این گونه کیست‌ها معمولا در بالغین جوان و پر مو که کار و فعالیت زیاد داشته و زیاد عرق می‌کنند ایجاد می‌شوند.

مردان جوان ۴ برابر بیشتر از زنان جوان به این بیماری مبتلا می‌شوند. این بیماری بعلت اینکه در سربازانی که در جنگ جهانی دوم سوار اتومبیل جیپ می‌شدند شیوع زیادی داشت بیماری جیپ (Jeep Disease) نیز نامیده می‌شود.

اصول تشخیص

- آبسهٔ حاد یا سینوس ترشح‌کنندهٔ مزمن در ناحیهٔ کوسیژآل.
- درد، حساسیت به لمس، سفتی.

ملاحظات کلى

بیمارى پایلونیدال یا به‌صورت یک سینوس ترشح‌کننه و یا به‌شکل آبسهٔ حاد در ناحیهٔ کوکسیژآل تظاهر مى‌کند. یک کیست زمینه‌اى همراه با بافت گرانولوماتو، فیبروز، و به‌طور شایع، کپه‌هاى مو وجود دارد.

در مورد اینکه آیا کیست‌هاى پایلونیدال مادرزادى یا اکتسابى هستند، اختلاف‌نظر وجود دارد. هرچند، در بیشتر موارد، علت احتمالاً عفونت، تحریک، و به‌دام افتادن مو در بافت‌هاى عمقى ناحیهٔ ساکروکوکسیژآل است (یعنى اکتسابى است).

بیمارى پایلونیدال در مردان و به‌ویژه در مردانى که در چین گلوتئال کپل‌هاى موى بیشترى دارند، شایع‌تر است. بیمارى اغلب در سنین بلوغ، زمانى‌که رشد مو و فعالیت غدد سباسه افزایش مى‌یابد، براى نخستین‌بار ظاهر مى‌شود.

یافته‌هاى بالینى

ضایعه معمولاً تا زمانى‌که به‌طور حاد دچار عفونت شود، بى‌نشانه است. نشانه‌ها و یافته‌هاى چرکى‌شدن حاد مشابه آبسه‌هاى حاد در دیگر نقاط هستند. پس از رخ‌دادن درناژ، ترشح چرکى ممکن است کاملاً متوقف شود، یا به‌نحو شایع‌تری، به‌طور متناوب عود کند و از یک یا چند مجراى سینوسى تخلیه شود.

در معاینه، یک یا چند سوراخ پوستى روى خط وسط یا بیرون آن در روى پوست ناحیهٔ ساکرال دیده مى‌شوند.

تشخیص افتراقى

تشخیص معمولاً واضح است. دیگر حالاتى که باید در نظر گرفته شوند، آبسهٔ دور مقعد برخاسته از کریپت خلفى خط وسط، هیدرآدنیت چرکی، و کورک یا کفگیرک ساده هستند.

عوارض

عفونت پایلونیدال درمان‌نشده ممکن است منجر به ایجاد سینوس‌هاى ترشح‌کنندهٔ متعدد و گاه دراز شوند. به‌ندرت، تغییر بدخیمى رخ مى‌دهد.

درمان

طبیعت بیماری به گونه‌ای است که خود به خود رفع نمی‌شود و اغلب بیماران نهایتاً به فژهایی از جراحی به صورت موضعی و یا بیهوشی عمومی نیاز پیدا می‌کنند. در مراحل اولیه التهاب، عفونت ممکنست توسط درمان آنتی بیوتیکی کنترل شود. اما آنتی بیوتیک کیست پیلونیدال را رفع نمی‌کند و صرفاً عفونت را خاموش می‌کند.

اگر آبسه تشکیل شده باشد حتماً باید توسط جراح محل آبسه تحت بی‌حسی موضعی باز شده و ترشحات آن تخلیه گردد.

آبسهٔ حاد را باید با برش و تخلیه درمان کرد که اغلب مى‌تواند در مطب یا اتاق اورژانس و با استفاده از بى‌حسى موضعى انجام شود.

براى بیمارى مزمن با درناژ مداوم یا تشکیل آبسه و درد عودکننده، مجموعه‌اى از درمان‌هاى جراحى وجود دارند. این نکته حائز اهمیت است که با بیمارى به‌صورت محافظه‌کارانه برخورد و تنها بافت بیمار برداشته شود و پوست، چربى و دیگر بافت‌هاى سالم دست‌نخورده باقى بمانند.

هر روشى که به‌کار رود، پیگیرى دقیق ضرورى است. باید به‌ بیمار آموزش داده که ناحیه را تمیز و خشک نگاه دارد، از تروماى مستقیم اجتناب کند، و به‌طور منظم پوست را بتراشد یا از داروهاى موبر استفاده کند تا از به دام افتادن موهاى دیگر جلوگیرى شود.

مراقبت‌های قبل از عمل جراحی

در صورتی که جهت عمل جراحی بستری می‌شوید لازمست در مورد داروها و سوابق بیماری‌های قبلی خود پزشک را مطلع کنید.

کسانی که سیگاری هستند باید حداقل ۲ هفته قبل از جراحی سیگار کشیدن را متوقف کنند زیرا در افراد سیگاری شانس مشکلات تنفسی در حین جراحی بیشتر است. همچنین بهبودی پس از عمل در افراد سیگاری بسیار آهسته انجام می‌شود و لازمست تا ماهی بعد از عمل نیز سیگار نکشید.

در صورت درد از استامینوفن استفاده کنید. استامینوفن نسبت به آسپرین، ایبوبروفن و ناپروکسن ارجحیت دارد زیرا این داروها زمان انعقاد خون را طولانی‌تر می‌کنند.

همچنین اگر شما به علت بیماری‌های دیگر آسپرین مصرف می‌کنید لازمست که ۱۰-۷ روز قبل مصرف آنرا قطع کنید.

قبل از عمل باید موهای ناحیه عمل را تا فاصله زیادی از محل سینوس از بین برده و سپس استحمام نمائید. شب قبل از عمل غذای ساده‌ای مثل سوپ بخورید و از حداقل ۱۲ ساعت قبل از عمل ناشتا باشید.

مراقبت‌های پس از عمل جراحی

- قبل از ترخیص در مورد نحوه مصرف داروها، نحوه پانسمان، مدت استراحت و مراقبت‌های پس از عمل از پزشک خود سؤال نمائید.

- در صورتیکه زخم باز شد طریقه صحیح تعویض پانسمان را از پرستار یاد بگیرید.

- تا جایی که می‌توانید ناحیه عمل را باید تمیز و خشک نگه دارید.

- بعد از هر بار اجابت مزاج به آرامی خود را با آب گرم شسته و سپس با پنبه جاذب خشک کنید.

- خوابیدن بر روی شکم و یا پهلو و گذاشتن بالش بین پاها جهت تسکین درد لازمست. داروها و آنتی بیوتیک‌های تجویز شده را طبق دستور پزشک مصرف کرده و دوره درمان را کامل کنید.

- موهای ناحیه عمل بایستی هر هفته از بین برده شود در غیر اینصورت ممکنست بیماری عود کند. همچنین بعد از زایل کردن موها باید با استحمام موها از بدن دور نمود.

- علایم عفونت ناحیه عمل را بررسی کنید در صورت تب (oc ۳۸ بالاتر)، درد غیر قابل کنترل و ترشح زیاد از ناحیه عمل حتماً به پزشک مراجعه نمائید.

- استفاده از توالت فرهنگی باعث کمتر شدن درد می‌شود.

- یک تکه گاز روی زخم گذاشته شود تا هم امکان هوا خوردن وجود داشته و هم از سائیده شدن لباس‌ها به زخم جلوگیری شود.

- در صورتیکه نشستن برای بیمار مشکل و با درد همراه است بایستی یک بالشتک که وسط آن سوراخ باشد تهیه و از آن استفاده نماید. در این صورت زخم در ناحیه سوراخ قرار می‌گیرد و فشاری بر آن وارد نمی‌شود.

برای پیشگیری از یبوست از رژیم غذایی پر فیبر (حاوی سبزیجات و میوه‌های تازه) استفاه کنید

پیش‌آگهى

ممکن است به‌دنبال درمان عود رخ دهد، ولى شانس عود در صورتى‌که زخم بازگذاشته شود و مراقبت پس از عمل به‌خوبى انجام گیرد، بسیار کم است. در بیشتر موارد بیمار باید بتواند بلافاصله به زندگى طبیعى بازگردد.




موضوعات مرتبط: عمومی ,
برچسب‌ها: بیمارى پایلونیدال ,
تاریخ : سه شنبه 26 دی 1391
نویسنده : کیان کیانی

بیماری استئوجنسیس ایمپرفکتا


بیماری استئوجنسیس ایمپرفکتا (Osteogenesis Imperfecta) یا بیماری استخوان شکننده (Brittle Bone Disease) یک نوع بیماری ژنتیکی استخوان میباشد .

 در بیماری استخوان شکننده استخوان ها شکننده تر از حد معمول هستند و به شکستگی آسیب پذیر هستند.

این بیماری به علت ناهنچاری در کلاژن، پروتئینی که به شکل دادن استخوان کمک می کند و ساختار آنها را حفظ می کند؛ به وجود می آید.

کودکانی که با این عارضه بدنیا میایند دارای استخوان شکننده هستند و در اثر صدمات فیزیکی آسیب پذیر تر از سایر اطفال میباشند .

پوکی استخوان به علت از دست دادن کلسیم ، نازک بودن جدار خارجی استخوان موجب شکستن استخوان این اطفال میشود . معمولا این اطفال با استخوان شکسته بدنیا میایند . این بیماری به علت ناهنجاری در کلاژن میباشد که پروتئینی است که به فرم ‌دادن استخوان کمک میکند .

دست کم چهار نوع این بیماری وجود دارد،و ممکن است تعداد بیشتری هم وجود داشته باشد.

آزمایش های DNA ممکن است به تشخیص موارد کمک کند، اما این آزمون ها در دسترس همه قرار ندارند و ممکن است چند هفته طول بکشد تا کامل شوند.

همچنین رادیو گرافی ممکن است اوﺳﺘﺌﻮﭘﻮروز و نازکی جدار خارجی استخوان و شکستگی متعدد و همچنین قوس در پاها کشف شود .

قوس در پاها موجب کوتولگی آنها میشود .

جمجمه این اطفال دارای سوچور (suture) عریض میاشد . در جمجمه آنها استخوان ورمیان (Wormian bones) وجود دارد که بشکل استخوان اضافی در سوچور جمجمه پدید میایند .

علاجی برای این بیماری وجود ندارد، و درمان ها بر کنترل علائم متمرکز هستند. درمان های معمول شامل مراقبت از شکستگی ها، جراحی، فیزیوتراپی، و استفاده از ویلچیر و سایر وسائل کمک حرکتی است




موضوعات مرتبط: عمومی ,
برچسب‌ها: بیماری استئوجنسیس ایمپرفکتا ,
 

 


آخرین مطالب